Op weg naar vrijheid

‘Zoals ik het voel’.

image

Terug van weggeweest.  De laatste maanden voelde ik de noodzaak om wat anders te doen met mijn beelden.
Ik ben niet gaan zoeken naar het ‘wat’ en ‘waarom’. Ik heb gewoon alles losgelaten. Het kwam naar me toe.

Eerst heb ik noodgedwongen mijn bijberoep als fotograaf stop gezet. Dit stop zetten impliceerde dat door regels en wetten ik ook niet meer in bepaalde groepen hoorde omdat ik plots van professioneel naar terug amateur werd herleid. Alle, volgens papierke ;) . Plotseling zie je dan bepaalde deuren voor je dicht gaan.
Niet getreurd,  integendeel, anderen gaan open.
Ik deed verder en vandaag nog altijd, wel op een andere manier.

Ik kreeg plots rust. Geen gevoel niet meer van: presteren, bewijzen, neer kijkende ogen, jalouzie.
Plots kan je alles vanop een afstand bekijken en zie je eigenlijk dat je dit niet wil.
Een ‘kleine beschermd wereldje’ op de wereld.

De fotografie gaat mij niet om wie de fotograaf op zich is, nog nooit geweest. Wel om wat hij of zij wil vertellen. Een fotograaf die de gevoelig snaar van de kijker kan geraken.  Een fotograaf wanneer je naar zijn werk kijkt je kan ontroeren, niet met technische zaken, maar met kleine details die je vertellen dat de fotograaf een beeld nam vanuit de buik en niet vanuit het hoofd. Dat is voor mij de persoon die weet mijn aandacht te trekken.

Ik protesteerde tegen mijn eigen camera uit verzet. Ik was het moe te horen bij het tonen van een beeld “met welke camera is dit genomen” of “oh, ja dat is niet raar met zo een camera”. Het gaat hem niet om de camera, om de materie! En dan kom ik terug bij het verhaal van de fotograaf zoals hierboven geschreven.

Ik vertrok naar Compostela te voet met een eenvoudig cameratje, een eenvoudige gsm. Ik heb me nog nooit zo vrij gevoeld als toen. Weg van alle techniek,  weg van het denken. Gewoon ‘klikklak, merci Kodak’. De snapshot zoals men dit vandaag noemt en zo minachtend over doet.
Awel wat ben ik fier deze te hebben ontdekt. Het is gewoon een andere vorm van fotografie anno ‘NU’. :)

En ernaast werk ik met plezier verder aan ‘ALS-Amyotrofe Lateraal Sclerose’.

Mijn vleugels kregen plots een vrij gevoel.
Een gevoel van bevrijding op weg naar vrijheid.

Ps. Om alle duidelijkheid iedereen beleefd zijn fotografie op de manier dat hij of zij er zich goed bij voelt. En dat is ok. Leef en beleef jullie beelden.