Varanasi, is gelegen aan de westelijke oever van de rivier de Ganges, staat bekend als één van de oudste steden in India en de heiligste bedevaartsoord voor hindoes. In het hindoeïstisch geloof, is het nemen van een bad in de heilige rivier de Ganges of zelfs sterven in Varanasi het meest wenselijk. Dit is de reden waarom de stad dagelijks bezocht wordt door vele pelgrims en kan je zien hoe ze hun rituele bad nemen.
In de hindoeïstische mythologie is water de bron van het leven en de schepping, daarom worden de rivieren en oevers beschouwd als heilig. De Ganges wordt ook wel “Mother Ganga” genoemd. De talrijke Ghats die een totale lengte van ongeveer vijf kilometer hebben, zijn plaatsen waar religieuze mensen elkaar kunnen ontmoeten en waar ze samen hun ‘pujas’ – religieuze rituelen vieren. Tevens ook de plaats waar overledenen worden verbrand.
De crematies vinden plaats op 2 Ghats en zijn gelegen tussen de Ghats waar mensen dagelijks baden: Harishchandra Ghat, deze kan gebruikt worden door alle religies en kasten, is ook de kleinste en de Manikarnika Ghat. De laatste is de meest belangrijkste en enkel gereserveerd voor hindoes. Het is ook de confronterendste Ghat van beide, de plaats waar de meerderheid van de dode lichamen worden gecremeerd.
Hier komen sterven en verbrand worden biedt de Hindoes de mogelijkheid om de moksha te bereiken. Dit is de staat van bevrijding / ontsnapping uit de cyclus van wedergeboorte en dood, verlies van het egoïstische zelf en de vereniging met Brahman. Het is het ultieme doel van iedere hindoe om deze toestand te bereiken.
Crematie is een zeer belangrijk ritueel voor hindoes en vormt een gevoelige interactie waarmee de overledene aan de goden wordt gegeven. Als de crematie niet op de juiste manier gebeurd, kan de ziel de weg niet vinden naar het hiernamaals. Vuur wordt geassocieerd met zuiverheid en kracht om geesten en demonen af te schrikken.
De overledene wordt gedragen op een geïmproviseerde brancard door de kleine straatjes van Varanasi tot aan de Ghat. Enkel mannen nemen deel aan de crematie ceremonie en zijn allen verwanten van de overledene. De vrouwen hebben voordien afscheid genomen. Het lichaam is verpakt in een doek bedekt met bloemen, slingers.
Bij de crematie plaatsen, wordt een brandstapel klaar gemaakt waarop het dode lichaam komt te liggen. Meestal is het de oudste zoon, die het ritueel laat gebeuren. Deze loopt vijf keer rond het lichaam, dit vertegenwoordigd de vijf elementen (vuur, aarde, water, lucht en ether) die terug moet worden gegeven aan de bron. Hij sprenkelt Ganga water over het lichaam, plaatst sandelhout op het lichaam en steekt dit aan met vuur. Om een lichaam te verbranden, is er ongeveer 360 kg hout nodig. De crematie duurt ongeveer drie uur.
Stapels hout liggen langs de oever en op boten. De stapels worden continu aan-en afgevoerd samen met de stroom van dode lichamen.
24 op 24 worden in Manikarnika Ghat overledenen gecremeerd. Zowat 300 mensen worden er dagelijks verband.
Maar sommige mensen mogen niet verbrand worden nl.:
- Kinderen jonger dan een bepaalde leeftijd, omdat hun zielen nog puur zijn waardoor het zuiveren overbodig is.
- Mensen die lijden aan pokken en melaatsen, omdat deze al bij de goden zijn.
- Zwangere vrouwen, omdat ze een nieuw leven in hun lichaam dragen
- Mensen gebeten door een cobra, omdat ze weer tot leven kunnen komen
- Heilige mannen / priesters, omdat hun zielen ook zuiver zijn
Na de crematie worden de restjes ondergedompeld in de Ganges door de oudste zoon. Er is een periode van rouw die meestal 12 dagen duurt. De dag na de crematie wordt door gans de familie niet gekookt. De mannelijke leden scheren en knippen hun haar en alle familieleden zijn vaak gekleed in het wit, de kleur van zuiverheid. De twaalfde dag is het einde van Antyeshti Sanskara en de verdeling van de spirituele essentie van het fysieke lichaam is voldaan.
Een crematie is erg duur en arme mensen kunnen dit ritueel niet veroorloven. Met een kleine kans kunnen ze geld krijgen van de overheid. Krijgen ze dit niet dan plaatsen ze de overledene in een boot en laten het lichaam in de Ganges zakken, zonder crematie. Helaas kan het zijn dat je soms een dood lichaam tegenkomt in de rivier. Dit overkwam me een paar jaar geleden. En ik verzeker je, je bent er niet goed van.
Wanneer je Varanasi bent en je hebt de mogelijkheid om een ritueel te bekijken.Hou in je achterhoofd dat sommige mannen er heel agressief kunnen zijn als je staat te kijken. Meestal komen ze op je af met de melding dat je een vergoeding moet betalen. Of dat je gewoon niet mag kijken of ze halen er een chef bij. Dit zijn meestal loze woorden. Of er komt een chef aangelopen, echter is dit er geen.Er bestaan daar geen chefs of mensen die er werken. De enigen die er werken zijn de ongenaakbare mannen die er voor zorgen dat een crematie goed verloopt. Allemaal loze woorden en smerige praktijken waarbij ze hun eigen overledene gebruiken om geld mee te verdienen. Laat je ook niet misleiden door zogezegde priesters of gidsen in de buurt die je zal leiden naar een van de bovenste verdiepingen van een nabijgelegen gebouw. Je zal er wel de uitleg krijgen, je zal te horen hoeveel geld er nodig is voor een crematie. Op het einde van het verhaal, bij het afdalen zal je de som gevraagd worden, zogezegd zal het geld dienen voor de armen die er komen sterven, niets is minder waar.
Weet ook dat fotograferen er niet gemakkelijk toegelaten wordt, tot zelfs verboden en vooral niet als je er een sensatie gebeuren van maakt. Waag je je er toch op om stiekem een beeld te nemen, een verwittigd man is er twee waard!
Wat vooral belangrijk is. Hou rekening dat je hier op een Heilige plaats staat, met een groot religieuze betekenis. Bekijk het in alle sereniteit en met respect voor de overledene en de nabestaande.
