Op weg naar vrijheid

‘Zoals ik het voel’.

image

Terug van weggeweest.  De laatste maanden voelde ik de noodzaak om wat anders te doen met mijn beelden.
Ik ben niet gaan zoeken naar het ‘wat’ en ‘waarom’. Ik heb gewoon alles losgelaten. Het kwam naar me toe.

Eerst heb ik noodgedwongen mijn bijberoep als fotograaf stop gezet. Dit stop zetten impliceerde dat door regels en wetten ik ook niet meer in bepaalde groepen hoorde omdat ik plots van professioneel naar terug amateur werd herleid. Alle, volgens papierke ;) . Plotseling zie je dan bepaalde deuren voor je dicht gaan.
Niet getreurd,  integendeel, anderen gaan open.
Ik deed verder en vandaag nog altijd, wel op een andere manier.

Ik kreeg plots rust. Geen gevoel niet meer van: presteren, bewijzen, neer kijkende ogen, jalouzie.
Plots kan je alles vanop een afstand bekijken en zie je eigenlijk dat je dit niet wil.
Een ‘kleine beschermd wereldje’ op de wereld.

De fotografie gaat mij niet om wie de fotograaf op zich is, nog nooit geweest. Wel om wat hij of zij wil vertellen. Een fotograaf die de gevoelig snaar van de kijker kan geraken.  Een fotograaf wanneer je naar zijn werk kijkt je kan ontroeren, niet met technische zaken, maar met kleine details die je vertellen dat de fotograaf een beeld nam vanuit de buik en niet vanuit het hoofd. Dat is voor mij de persoon die weet mijn aandacht te trekken.

Ik protesteerde tegen mijn eigen camera uit verzet. Ik was het moe te horen bij het tonen van een beeld “met welke camera is dit genomen” of “oh, ja dat is niet raar met zo een camera”. Het gaat hem niet om de camera, om de materie! En dan kom ik terug bij het verhaal van de fotograaf zoals hierboven geschreven.

Ik vertrok naar Compostela te voet met een eenvoudig cameratje, een eenvoudige gsm. Ik heb me nog nooit zo vrij gevoeld als toen. Weg van alle techniek,  weg van het denken. Gewoon ‘klikklak, merci Kodak’. De snapshot zoals men dit vandaag noemt en zo minachtend over doet.
Awel wat ben ik fier deze te hebben ontdekt. Het is gewoon een andere vorm van fotografie anno ‘NU’. :)

En ernaast werk ik met plezier verder aan ‘ALS-Amyotrofe Lateraal Sclerose’.

Mijn vleugels kregen plots een vrij gevoel.
Een gevoel van bevrijding op weg naar vrijheid.

Ps. Om alle duidelijkheid iedereen beleefd zijn fotografie op de manier dat hij of zij er zich goed bij voelt. En dat is ok. Leef en beleef jullie beelden.

Wanneer ALS je leven binnensluipt – Palliatieve afdeling

30 juli- Middernacht, ik doe mijn computer open om mijn e-mails te checken en een mailtje te sturen naar Grietje voor een bezoekje aan Magda.  Op hetzelfde moment lees ik onderstaande mail:

“Dag Lieve Jasmine, Hopelijk alles goed met jou.

De laatste tijd werd de strijd voor mama heel zwaar. Sinds begin juni is ze naar de Palliatieve afdeling gegaan om daar nog een aangename tijd door te brengen. De communicatie werd moeilijker, het verslikken, de nachten verliepen soms met veel angsten en ze begon te beseffen dat ze de strijd stilletjes moest los laten. Ze heeft nog een zeer mooie periode gehad op de palliatieve afdeling, maar vorige week heeft ze de beslissing genomen om deze ochtend de sedatie in gang te zetten. Dit is ondertussen gebeurd en ze is nu in een diepe slaap om zo stilletjes aan afscheid te nemen van het leven. “

De woorden scheuren door mijn lichaam. Mijn tranen vloeien over mijn wangen. Het geluid van de pijn weergalmt in mijn nog lege woonst. Ik neem de telefoon en bel een vriendin. Ik voel dat ik dit moet delen. Steun.

31 juli – Na een onrustige nacht maak ik me klaar. Om te vermijden dat Alain en Katrien dit droevig nieuws via de social media moeten vernemen, ga ik bij hen langs. Nadien rij ik richting Beveren naar de palliatieve afdeling om afscheid te nemen van Magda….

Magda ligt er rustig en vredig bij. Af en toe is haar ademhaling hoorbaar. Haar kamer is gevuld met beelden uit haar leven: haar man, kinderen, kleinkinderen allen die haar zo nauw aan het hart liggen.

Verhalen, gevoelens, emoties worden gedeeld.

Op tafel een zonnebloem. Magda!

Opgewektheid, warmte, groeikracht. Een bloem die vrolijkheid en mensen blij maakt. Een mooi symbool in deze vredige kamer.

Een klok tikt verder.

‘s Avonds is Magda in vrede en alle rust heengegaan omringd met liefde.

In haar hand een schelpje: ‘ De weg, gedragen’ Ik zie je graag, veel liefs.

Wanneer ALS je leven binnensluipt – Tattoo

Een tattoo plaatsen doe je niet van de ene dag op de andere en zeker niet als het gaat om eentje van formaat. Je denkt na over de plaats, welke tattoo… Een tattoo is voor mij pas af wanneer er ook een boodschap aan gekoppeld is. Het laat de tattoo stijgen in waarde voor de persoon. Wanneer ik de tattoo bekijk van Alain in zijn totaliteit kan ik zeggen dat het een waardevolle, prachtige tattoo is. Een terechte  keuze.

Betekenis Lotus: In de oosterse wereld wordt vrijwel overal symbolische betekenis toegekend aan de lotus. Zij wordt in verband gebracht met zon en maan, geboorte en dood. Zoals zij bij zonsopgang opengaat, zo groeit uit haar de hele kosmos; evenzo vergaat ze weer, juist zoals de lotus zich ‘s avonds weer sluit. De lotus is de bloem van het licht. Omdat zij tot bloei komt door de zon en het water, symboliseert zij geest en materie, vuur en water, de oorsprong van alles wat is. Zodoende geldt zij als zinnebeeld van wedergeboorte, eeuwige terugkeer, schepping, vruchtbaarheid, vernieuwing en onsterfelijkheid, en ook als toppunt van schoonheid.

Betekenis Koi:  kracht en moed. Het ïnspireerd de drager het doorzettings vermogen van de koi  en  net als de vis hogere doelen te behalen in het leven en moeilijkheden in de levensweg te bevechten en te overwinnen.

Tattoo Gino

Wanneer ALS je leven binnensluipt – Cough Assist

Cough Assist – Vervolg ALS

10u30, UZ Gent, K12. Na de drukte te hebben getrotseerd op de parking van het UZ Gent, sta ik Alain en Katrien op te wachten aan de ingang van ‘Blok’ K12 zo werd dit genoemd door een verpleegkundige.  Hmmm  ‘Blok’ dit woord voelt voor mij onwennig en afstandelijk.

De koude wind draait tussen twee hoge gebouwen en is sterk voelbaar aan de ingang. Ik ga eventjes binnen om mij af te schermen van de wind. Een paar minuten later zie ik de wagen aangereden. Katrien en de papa van Alain stappen uit. De koffer deur van de wagen gaat open en de laadbrug komt stilletjes aan naar beneden. Wie dacht dat Alain zomaar een wagen komt uitgereden! Neen hoor, daar gaat wat tijd aan voorbij en alles gebeurt op de millimeter. Op een paar  meter afstand van de wagen blijven mensen stilstaan en kijken naar het gebeuren. Is het verwondering, onmacht, moedeloosheid of een beetje van alles die ik mag waarnemen op hun gezicht!

Alain Verspecht

L1011775

L1011779

L1011780

Alain komt vandaag naar het UZ omdat hij al sedert eind december last heeft van slijmen. Door de ziekte ALS heeft Alain en de vele andere patiënten de kracht niet zoals wij om deze op te hoesten. Het niet kunnen ophoesten vraagt van de patiënt enorm veel energie en wanneer de slijmen dan zouden loskomen is er nog verstikkingsgevaar door het niet snel kunnen reageren omwille van de weinige spierkracht. Daarom is een CoughAssist noodzakelijk.

CoughAssist is een niet-invasieve therapie die veilig en consequent de patiënt helpt de slijmen te laten verwijderen. Dit gebeurt door een geleidelijke toepassing van een positieve druk op de luchtwegen om deze dan snel te verschuiven naar negatieve druk. De snelle verschuiving van de druk produceert een hoge expiratoire flow, wat een natuurlijke hoest simuleert.

L1011793

L1011808

L1011811

L1011819

L1011830

L1011836

L1011833

Op de kamer krijgen Alain, Katrien en zijn persoonlijke kinesitherapeuten de uitleg over de CoughAssist. Zijn papa staat op een afstand te kijken naar het gebeuren. Het ziet er voor mij niet zo evident uit, alleen al bij het zien van de machine met al zijn knoppekes. Alles gebeurt met heel veel aandacht en in alle rust.

Na de uitleg komt het uittesten. Ik zie in Alain zijn ogen een vragende blik. Ja, je zou voor minder. Alles verloopt goed en zie na de eerste toepassing een glimlach op Alain zijn ogen verschijnen. Na een tweede poging komen de slijmen los.  Een opluchting.

Terwijl ik dit neerschrijf  probeer ik aandachtig bij mijn gevoel te blijven.  Bewust neem ik een diepe ademteug en besef hoe dankbaar ik mag zijn om de kracht van mijn longen te voelen en wat ze voor mij betekenen.

Lieve mensen ik wens jullie allen een fijn weekend en dat jullie longen zich mogen vullen.

L1011829

Wens je meer te weten over ALS – Amyotrofe Lateraal Sclerose dan kan je HIER terecht.